Nie wszyscy w obu polis byli zadowolenia z założeń pokoju. Głównie zaś sprzymierzeńcy Sparty, którzy nie uzyskali żadnych korzyści. W samych Atenach na czele niezadowolonych stanął młody Alkibiades. Zawarł przymierze z Argos, Mantineją i Elidą. W 418 r. p.n.e. doszło do wojny między Argos a Spartą. Atenom, którym wiodło się gorzej, potrzebne było zwycięstwo. W 415 r. p.n.e. przygotowały wyprawę na Sycylię, gdzie w 413 r. p.n.e. poniosły klęskę, pokonane przez połączone siły Syrakuzy, Sparty i Koryntu. Był to początek końca panowania Aten w Związku Morskim. Sparta wykorzystując sprzyjające warunki podjęła dalsze działania wojenne. Dodatkowo w roku 412 p.n.e. Sparta zawiązała układ z Persją, która postanowiła odzyskać ziemie utracone we wcześniejszych wojnach z Atenami. W 405 r. p.n.e. w bitwie pod Ajgospotamoj Ateny zostały pokonane. U bram miasta stanęły oddziały Spartan. W 404 r. p.n.e. miasto skapitulowało. Na mocy układu pokojowego zmuszono miasto do rozebrania murów miejskich, a także umocnień w mieście i porcie, a flotę Aten ograniczono do 20 statków. Miasto musiało przyjąć z powrotem wcześniej wygnanych przeciwników. Sparta nie dążyła do całkowitego zniszczenia Aten, ale doprowadziła do zmiany ich ustroju. W 404 r. p.n.e. narzucono Atenom władzę trzydziestu tyranów. Koniec wojny peloponeskiej nie przyniósł jednak dłuższego pokoju. Ateny dotknęły wewnętrzne trudności. Z miast związkowych wracali koloniści. Wzrost liczby ludności spowodował konieczność importu zboża znad Morza czarnego, a ludność, i tak w dużej części bezrobotna została obarczona obowiązkiem składania danin na utrzymanie spartańskiego wojska.