Po wojnach grecko-perskich część polis uznawała hegemonię Aten w Związku Morskim, część się jej przeciwstawiała. Do głosu dochodziła także niezadowolona arystokracja ateńska. Wojna Peloponeska wybuchła w roku 431 p.n.e. i zaangażowała praktycznie wszystkie greckie polis w zmagania pomiędzy Sparta a Atenami. Przyczynami konfliktu było niezadowolenie Sparty z powodu rosnącej siły Aten oraz ich ekspansywnej polityki oraz poczucie zagrożenia, którym dla Sparty mogły być Ateny ze swoim nowoczesnym ustrojem. Bezpośrednia przyczyną wojny jest konflikt pomiędzy Koryntem a jego dawną kolonią Korkyrą i bunt Potidai. W Epidamnos, kolonii Korkyry i Koryntu, doszło do buntu, który doprowadził rządzących tam oligarchów do opuszczenia polis i wprowadzenia wzorem Aten ustroju demokratycznego. Wygnańcy po nieudanej próbie oblężenia miasta zwrócili się po pomoc do Korkyry. Nie uzyskawszy jej, zwrócili się do Koryntu. Korynt poparł oligarchów i zwrócił się przeciwko Korkyrze, ta zaś poprosiła o pomoc Ateny. W tym samym okresie Potidai zerwała kontakty z Atenami i związała się z Koryntem. Ateny nakazały więc zburzenie murów Potidai, wyznaczenie zakładników i zerwanie kontaktów z Koryntem. Doprowadziło to do buntów w Potidai i innych miastach wybrzeża trackiego. Korynt chciał wspomóc Potidai, był jednak za słaby by przeciwstawić się potężnym Atenom, zwrócił się więc do Sparty. Dodatkowo Megara, niedopuszczona przez Ateny do rynków i portów na całym terenie sprzysięgła się z Koryntem. Ponadto Sparta wystosowała ultimatum, w którym zażądała ustąpienia Aten spod Potidai, udostępnienia rynków dla Megary i wolności dla Eginy. Ateny odrzuciły powyższe żądania tym bardziej, że Sparta domagała się również rozwiązania Ateńskiego Związku Morskiego. Rozpoczęła się wojna.